Το δώρο

Υπάρχει μια ιστορία για έναν σοφό που τον έβριζε ένας περαστικός.

Ο σοφός άκουγε ατάραχος μέχρι που ο άλλος δεν είχε καμιά άλλη βρισιά να του πει.
Τότε ο σοφός τον ρώτησε:

– Αν μου κάνεις ένα δώρο και δεν το δεχτώ, σε ποιόν ανήκει το δώρο;

και ο περαστικός απάντησε:

– … σε αυτόν που το πρόσφερε.

– Αρνούμαι να δεχτώ το δώρο σου, είπε τότε ο σοφός και έφυγε αφήνοντας τον υβριστή του άναυδο.

[01128]

Το ανθρώπινο όν είναι μέρος του όλου, που αποκαλείται από εμάς «Σύμπαν», ένα μέρος που είναι χρονικά και χωρικά περιορισμένο. Βιώνει την οντότητα του, τις σκέψεις και τα αισθήματά του ως κάτι διαφορετικό από το υπόλοιπο όλο – ένα είδος οπτικής πλάνης της συνείδησής του. Η προσπάθεια να ελευθερωθεί από αυτή την πλάνη είναι το ένα ζήτημα.

[01126]

«… θα έλεγα, η αγάπη είναι σοφή, το μίσος είναι ανόητο. Σ’ αυτό τον κόσμο, ο οποίος είναι όλο και περισσότερο διασυνδεδεμένος, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον, πρέπει να μάθουμε να ανεχόμαστε το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι λένε πράγματα που δε μας αρέσουν. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ζήσουμε – κι αν σκοπεύουμε να ζήσουμε μαζί και να μην πεθάνουμε μαζί, πρέπει να διδαχθούμε ένα είδος συμπόνιας κι ένα είδος ανεκτικότητας, κάτι που είναι εντελώς απαραίτητο για τη συνέχεια της ανθρώπινης ζωής σ’ αυτόν τον πλανήτη.»

Bertrand Russell: Προς τους απογόνους μας: Συνέντευξη στην εκπομπή Face to Face, BBC, 1959.