[01312]

Medieval Merchant’s HouseΑποκατεστημένο κτίριο του 1290 στο Southampton της Αγγλίας.
Είναι σπίτι πλούσιου έμπορου κρασιού με το μαγαζί κάτω [κάτω δεξιά: αποθήκες] και το σπίτι της οικογένειας πάνω [πάνω δεξιά: σαλόνι, κάτω αριστερά:κρεβατοκάμαρα].

[το εξωτερικό του σπιτιού του πλούσιου έμπορου: πάνω αριστερά]

[01312]

[01309]

Μια φορά, έτυχε σε δυο φlλoυς, είτε από δώρο είτε από ψάρεμα, μια σπαρταριστή και πελώρια τσιπούρα. Αποφάσισαν, λοιπόν, να τη γλεντήσουν μαζl και να τη μοιραστούν αδελφικά.
Τηγάνιοαν την τσιπούρα, την έβαλαν στη μέση του τραπεζιού, πήραν και τα ποτήρια στο χέρι κι ‘Εβίβα!’ ο ένας ‘Εβίβα!’ ο άλλος, άρχισαν πότε να τσιμπάνε από ένα μεζεδάκι και πότε να ρουφάνε από λίγο κρασί.

Ξαφνικά, ο ένας φlλoς που ήταν πιο φαγάς από τον άλλον, βλέπει με τρόμο ότι το δικό του μερίδιο το είχε κιόλας φάει και πως από το δικό του μέρος δεν έμεναν πια παρά η ραχοκοκαλιά και τ’ αγκάθια της τσιπούρας, ενώ από το μέρος του φlλoυ του, που ήταν φαΙνεταl πιο συντηρητικός και απολάμβανε το μεζέ του, υπήρχε ακόμα κάμποσο ψάρι.

Θέλησε, λοιπόν, να κάνει τον έξυπνο και τον έπιασε αμέσως βαθιά φιλοσοφική διάθεση.

– Axl έκανε αναστενάζοντας κοι σηκώνοντας ψηλά τα μάτια. Πώς γυρίζει αυτός ο έρμος κόσμος. Σφαίρα είναι και γυρίζει! Να, έτσι! Και πιάνοντας το πιάτο, άρχισε αργά, αργά να τo γυρίζει, ώστε η τσιπούρα νά ‘ρθει προς το μέρος του.

Μα ο φίλoς του ήταν λιγότερο κουτός απ’ ό,τι έδειχνε. Έπιασε κι αυτός το πιάτο και ξαναφέρνοντας την τσιπούρα προς το δικό του μέρος, του είπε:

– Άστον, φίλε μου, τον κόσμο όπως βρίσκεται!

[από το λεξικό της λαϊκής σοφίας ‘Λέξεις & Φράσεις Παροιμιώδεις’ του Τάκη Νατσούλη]

[01308]

Βρισκόμαστε στο έτος 1840-41 στο θέατρο Μπούκουρα. Ήταν, μετά από τον Καραγκιόζη, το πρώτο θέατρο που χτίστηκε στην Αθήνα την εποχή του βασιλιά Όθωνα.

Την εποχή εκείνη λοιπόν, όπως αναφέρει και ο Γιάννης Βλαχογιάννης στην ιστορική του ανθολογία, είχε λίγες μέρες που εμφανιζόταν μια περίφημη Ιταλίδα αοιδός η Ρίτα Μπάσσο, η οποία, κυριολεκτικά, ξετρέλαινε τους Αθηναίους κι έγινε αιτία πολλών επεισοδίων και στα ανώτατα τότε στρώματα της κοινωνίας ακόμη.
Κατά την ώρα, λοιπόν, μιας παράστασης ακούστηκε από ένα θεατή η φράση: “Για σένα κυρά μου… ας πάει και το παλιάμπελο”.

Ήταν μια αναφώνηση ενός απλοϊκού κτηματία της Αττικής, που από τις τελευταίες σειρές εκδήλωνε τον ενθουσιασμό του, θυσιάζοντας για χάρη της ωραίας ξένης πριμαντόνας ένα όχι και τόσο… νόμιμο αμπέλι της περιουσίας του, παράλληλα με τις ευγενικές προσφορές των αριστοκρατών θεατών της πρώτης σειράς, που ήταν λουλούδια στην παράσταση και κοσμήματα πανάκριβα μετά από αυτήν.

Η φράση όμως “ας πάει και το παλιάμπελο”, αφού έφερε, τότε, το γύρο της μικρής Αθήνας, απαθανατίστηκε ως τα σήμερα.

Όσο για τη Ρίτα Μπάσσο, εξαιτίας της είχε δημιουργηθεί σοβαρό επεισόδιο μεταξύ του τότε δημάρχου Δημήτριου Καλλιφρονά και του Άγγλου πρεσβευτή Edmund Lyons.

Ο «φουστανελοφόρος» δήμαρχος, επειδή δεν τον κάλεσε ο πρεσβευτής, που έδινε χορευτική βραδιά, για να τιμήσει την Ιταλίδα πριμαντόνα, θύμωσε και διέταξε να του κόψουν το νερό, να μην ανάβουν το μοναδικό φανάρι που βρισκόταν μπροστά στην πόρτα του, και την υπηρεσία απορριμμάτων να μην παίρνει τα σκουπίδια της πρεσβείας.

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του γράφει το εξής: «…πουλούνε τα βιβλία τους οι μαθηταί να πάνε ν᾿ ακούσουνε την Ρίττα-Βάσσω την τραγουδίστρια του θεάτρου ότι παλαβώσανε οι γέροντες όχι τα παιδάκια να μην πουλήσουνε τα βιβλία τους. Το γέρο Λόντο (προεστό και αρχηγό του αγώνα του 1821), οπού δεν έχει ούτε ένα δόντι, τον παλάβωσε η Ρίτα-Μπάσσω του θεάτρου και τον αφάνισε τόσα τάλλαρα δίνοντας κι᾿ άλλα πισκέσια.»

– από το ‘Έξω απ’ το αυγό‘, βασισμένο στο λεξικό της λαϊκής σοφίας ‘Λέξεις & Φράσεις Παροιμιώδεις’ του Τάκη Νατσούλη

[01308]

Η επόμενη μέρα της βραδιάς στην πρεσβεία όπου δεν εκαλέσθη ο ερωτοχτυπημένος Δήμαρχος…. (από εφημερίδα του 1928)

[01308] b

[01307]

Always remember to forget,
The things that make you sad,
But never forget to remember,
The things that make you glad.

Always remember to forget,
The friends that proved untrue,
But never forget to remember,
Those that have stuck to you.

Always remember to forget,
The trouble that passed away,
But never forget to remember,
The blessings that come each day.

Always remember to do your duty,
And some kindness day by day,
But never forget to live a useful and happy life,
That is the only way.

– Albashir Adam Alhassan (Nigerian poet) ‘Remember To Forget’

[01307]