[00447]

Τι θα λέγατε για 42 μικρά διασκεδαστικά μαθήματα ιστορίας;

Mπορείτε να βρείτε στο blog και μικρά μαθήματα Οικολογίας [00326] και μικρά μαθήματα Βιολογίας [00379].

[πηγή: youtube Crash Course World History]

[00444]

Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε, ή τουλάχιστον υποπτευόμαστε, ότι ζούμε σε μία χώρα, όπου το ψέμα είναι κάτι συνηθισμένο, το ψέμα δεν ενοχλεί, το ψέμα όσο πιο μεγάλο είναι τόσο πιο εύκολα καταπίνεται, το ψέμα όχι μόνο δεν τιμωρείται αλλά επιβραβεύεται, το ψέμα είναι βασιλιάς.

Ένας παλιός βασιλιάς του ψέματος, ήταν ο Αμερικάνος showman P.T. Barnum (1810 – 1891). Του άρεσε να εξαπατά τον κόσμο και να κερδίζει χρήματα. Μάλιστα αυτά τα δύο τα θεωρούσε σκοπό της ζωής του. Όχι, όχι, δεν ασχολήθηκε με την ελληνική πολιτική, αλλά είπε κάτι που θεωρείται Αρχή της απατεωνιάς γενικότερα:
«Ένα κορόιδο γεννιέται κάθε λεπτό».

Θα τον τιμήσουμε αυτή την ημέρα, με ένα οξυδερκές σχόλιο για το διεθνές και εγχώριο κοινό που αγαπά τους Barnum.

[00442]

Μερικές μέρες μετά την απόκτηση της πολυτελούς έπαυλης, ο Έρνστ Καζίρα επιστρέφοντας σπίτι διέκρινε από μακριά έναν άνδρα να βγαίνει από την παράπλευρη πορτούλα του περίβολου με ένα κιβώτιο στους ώμους και να το φορτώνει σε ένα φορτηγό. Δεν τον πρόλαβε πριν φύγει κι έτσι τον ακολούθησε με το αυτοκίνητο. Το φορτηγό διέσχισε αρκετό δρόμο, ως την άκρη της πόλης, και σταμάτησε στο χείλος μίας χαράδρας.

Ο Καζίρα βγήκε από το αυτοκίνητο και πήγε να δεί. Ο άγνωστος ξεφόρτωσε το κιβώτιο από το φορτηγό και, αφού προχώρησε λίγο μπροστά, το έριξε στον γκρεμό, που ήταν γεμάτος από χιλιάδες παρόμοια κιβώτια.

Πλησίασε τον άνδρα και τον ρώτησε: «Σε είδα να βγάζεις εκείνο το ξύλινο κιβώτιο έξω από την ιδιοκτησία μου. Τι είχε μέσα; Και τι είναι όλα αυτά τα κιβώτια;»

Εκείνος τον κοίταξε και χαμογέλασε: «Έχω κι άλλα μες στο φορτηγό να πετάξω. Δεν ξέρεις; Είναι οι μέρες».

«Ποιες μέρες;»

«Οι δικές σου.»

«Οι δικές μου;»

«Οι χαμένες σου μέρες. Οι μέρες που έχεις χάσει. Τις περίμενες, έτσι δεν είναι; Ήρθαν. Τι τις έκανες; Κοίταξε τες, άθικτες, ακόμη γεμάτες. Και τώρα…»

Ο Καζίρα κοίταξε τα κιβώτια. Σχημάτιζαν έναν ατελείωτο σωρό. Κατέβηκε την πλαγιά του γκρεμού και άνοιξε ένα.

Μέσα υπήρχε ένα φθινοπωρινός δρόμος και στο βάθος η μνηστή του, η Γκρατσιέλα, που έφευγε για πάντα. Κι εκείνος ούτε καν τη φώναζε.

Άνοιξε ένα δεύτερο. Υπήρχε ένας θάλαμος νοσοκομείου και στο κρεβάτι ο αδερφός του Τζόσουε, που ήταν άρρωστος και τον περίμενε. Αλλά αυτός ήταν σε ένα επαγγελματικό ταξίδι.

Άνοιξε ένα τρίτο. Στο κιγκλίδωμα του παλιού, φτωχού σπιτιού στεκόταν ο Ντούκ, το πιστό μαντρόσκυλο που τον περίμενε για δύο χρόνια, με τα κόκαλα να φαίνονται κάτω απ’ το συρρικνωμένο του δέρμα. Και αυτός ούτε που το διανοούνταν να επιστρέψει.

Ένιωσε να τον καταβάλει κάτι, που το αισθανόταν στο στομάχι. Ο άντρας που ξεφόρτωνε τα κιβώτια ήταν όρθιος στην άκρη του γκρεμού, ακίνητος σαν δήμιος.

«Κύριε!» φώναξε ο Καζίρα. «Ακούστε με. Αφήστε με να πάρω μαζί μου τουλάχιστον αυτές τις τρεις μέρες. Σας ικετεύω. Μόνο αυτές τις τρεις. Είμαι πλούσιος. Θα σας δώσω ό,τι ζητήσετε!»

Ο άνδρας έκανε μια χειρονομία με το δεξί του χέρι, σαν να έδειχνε ένα απρόσιτο σημείο, σα να ‘λεγε ότι ήταν πολύ αργά κι ότι καμία θεραπεία δεν είναι πλέον εφικτή. Ύστερα χάθηκε, και με μιάς χάθηκε ακόμη κι ο γιγαντιαίος σωρός με τα μυστηριώδη κιβώτια.

Έπεφτε η νύχτα και οι σκιές της.

Dino Buzzati “Οι χαμένες μέρες”

[ Rothko Seascapes: Photo by Tim Burns ]

[00439]

– Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ’ ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε.