Βιογραφία

“Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’αλλάξω ζωή, αλλιώς
είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα
νέος. Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτήν την άθλια καθημερινότητα,
υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ
λιγότερο εύκολος
στις διάφορες προφάσεις – μα ιδιαίτερα
αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε ,αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το
μεγάλο
όπως ονειρευόμουν από παιδί…”

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια
πέθανε.

Ποιοί ήταν οι Δάκες;

Η Δακία, στην αρχαία γεωγραφία, ήταν μια μεγάλη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης που οριοθετείται βόρεια από τα Καρπάθια Όρη, νότια από τον ποταμό Δούναβη, δυτικά από τον Τίσα ποταμό και ανατολικά από τον Τύρα ποταμό (Δνείστερος). Η πρωτεύουσα της Δακίας ήταν η Ζαρμιζεγεθούσα (Sarmizegetusa). Η περιοχή είχε κατοικηθεί από θρακικά φύλα που ονομάζονταν από τους Έλληνες, Γέτες. Δάκες ήταν όνομα που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι, κυρίως για τους Γέτες στα βορειοδυτικά της Δακίας.

Οι Ρωμαίοι όχι μόνο νίκησαν τους Δάκες, στην κυριολεξία τους εξαφάνισαν. Ανακαλύφθηκε πρόσφατα η δική τους πρωτεύουσα που έφτιαξαν δίπλα στην παλια πρωτεύουσα της Δακίας.

Δείτε παρακάτω μια ανακατασκευή της Ρωμαϊκής Αγοράς που βρέθηκε από πρόσφατες ανασκαφές, και αναζητήστε εδώ όλες τις νέες αποκαλύψεις. Μπορείτε να συμμετέχετε και στις ανασκαφές.

 

Roman Forum – Ulpia Traiana – Virtual Reconstruction

Nur Nicht

Das Leben
wäre
vielleicht einfacher
wenn ich dich
gar nicht getroffen hätte

Weniger Trauer
jedes Mal
wenn wir uns trennen müssen
weniger Angst
vor der nächsten
und übernächsten Trennung

Und auch nicht soviel
von dieser machtlosen Sehnsucht
wenn du nicht da bist
die nur das Unmögliche will
und das sofort
im nächsten Augenblick
und die dann
weil es nicht sein kann
betroffen ist
und schwer atmet

Das Leben
wäre vielleicht einfacher
wenn ich dich
nicht getroffen hätte
Es wäre nur nicht
mein Leben

Παίζανε οι Αρχαίοι Έλληνες ζάρια;

Δυστυχώς ναι.
Τα ζάρια
Υλικό: Πηλός (ΒΣ 95), Χαλκός (Χ 7515)
Προέλευση: Σούνιο (ΒΣ 95), Άγνωστη (Χ 7515).
Χρονολόγηση: 580-570 π.Χ.
Διαστάσεις: Mήκ. ακμής: 4εκ. (ΒΣ 95), μήκ. ακμής: 1,2εκ. (Χ 7515)
Χώρος έκθεσης:
Αίθουσα 60, Προθήκη 7, αρ. ευρ. ΒΣ 95 , (πήλινο),
Αίθουσα 37A, Προθήκη 55, αρ. ευρ. Χ 7515, (χάλκινο).
Τα ζάρια (κύβοι) ήταν εξάπλευροι βόλοι με σημειωμένους σε κάθε έδρα αριθμούς από το ένα έως το έξι. Ο κάθε παίκτης τοποθετούσε τα ζάρια σε ένα σκεύος που ονομαζόταν φιμός και, αφού το έσειε, τα έριχνε σε έναν άβακα. Από τον συνδυασμό του αποτελέσματος προέκυπτε η νίκη ή η ήττα στο παιχνίδι. Όπως και σήμερα η καλύτερη ρίψη ήταν οι εξάρες.
Οι κύβοι ήταν αγαπημένο παιχνίδι μικρών και μεγάλων όχι μόνο στην αρχαία Ελλάδα αλλά σε όλους τους πολιτισμούς της Μεσογείου. Κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά, όπως πηλό, ελεφαντοστό, οστό και μέταλλο, τους βρίσκουμε συχνά σε τάφους ως κτέρισμα, μαζί με αστραγάλους και πεσσούς, να συντροφεύουν τους νεκρούς στον μεταθανάτιο βίο τους.
Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Αχαιός ήρωας Παλαμήδης επινόησε τα ζάρια, ώστε οι πολιορκητές της Τροίας να απασχολούνται στον ελεύθερο χρόνο τους. Ο περιηγητής του 2ου αι. μ.Χ. Παυσανίας, μάλιστα, αναφέρει ότι ο μεγάλος ζωγράφος του 5ου αι. π.Χ. Πολύγνωτος είχε απεικονίσει στην Νέκυια, την περίφημη τοιχογραφία του στην Λέσχη των Κνιδίων στους Δελφούς, τον Παλαμήδη με τον συμμαχητή του Θερσίτη και τους δύο Αίαντες (τον Τελαμώνιο και τον Λοκρό) να συνεχίζουν και στον Κάτω Κόσμο το ατέρμονο παιχνίδι τους. Στον Παλαμήδη αποδίδεται, επίσης, και η επινόηση των πεσσών, δηλ. της σημερινής ντάμας.
Όπως συμβαίνει και σήμερα, η επιτυχία στα τυχερά παιχνίδια είναι άρρηκτα δεμένη με την έκφραση της ενδόμυχης ανάγκης του ανθρώπου για καλή τύχη, πρόγνωση του μέλλοντος και ευόδωση των επιθυμιών του.
Ως προστάτες των κυβευτών, δηλ. των παικτών ζαριών, εθεωρούντο οι θεοί Ερμής και Πάν. Οι Σικελοί και αρχαίοι Έλληνες, ιδίως οι Αθηναίοι, επιδίδονταν με ιδιαίτερη ζέση στην κυβεία, δηλ. στο παίξιμο των ζαριών. Ο Αριστοφάνης, μάλιστα, διακωμώδησε το πάθος των Αθηναίων συμπολιτών του, οι οποίοι ασκούνταν στην κυβεία σε ειδικούς, συνήθως κακόφημους, χώρους, ακόμη και στο ιερό της Αθηνάς Σκιράδος, δίπλα στην Ιερά Οδό, όπου φαίνεται πως χάθηκαν πολλές περιουσίες.
Εξαιρετικά διαδεδομένο ήταν το παιχνίδι αυτό και στην αρχαία Ρώμη και το Βυζάντιο, όπου είχε εξελιχθεί σε κοινωνική μάστιγα και είχε γίνει απόπειρα να καταργηθεί διά νόμου.
Η συνήθεια της πρόγνωσης του μέλλοντος και της αποφασιστικής κρίσης μέσω κύβων, αποτυπώνεται ανάγλυφα σε μία παροιμιώδη ρήση του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Σουητώνιος αναφέρει ότι ο στρατηλάτης κατά την κρίσιμη στιγμή της διάβασης του ποταμού Ρουβίκωνα (10 Ιανουαρίου 49 π.Χ.) και της έναρξης της νικηφόρου πορείας και τελικής επίθεσης κατά της δημοκρατικής Ρώμης, αναφώνησε: «alea jacta est» ή «jacta alea est», δηλαδή, «ο κύβος ερρίφθη» (λατ. Alea=κύβος). Συνέπεια της ενέργειας αυτής υπήρξε η ουσιαστική κατάλυση της ρωμαϊκής δημοκρατίας, με τελική κατάληξη την ίδρυση λίγο αργότερα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

 

[via]

Βιβλιογραφία: Χρ. Λάζος, Παίζοντας στο χρόνο. Αρχαία ελληνικά και βυζαντινά παιχνίδια, 1700 π.Χ. – 1500 μ.Χ., Αθήνα 2002.

Αρχαία κατάρα σε μανάβη

Η κατάρα (κατάδεσμος) που έγινε για τον Βάβυλα, μανάβη της αρχαίας Αντιόχειας
Αρχαία κατάρα χαραγμένη σε δύο πλευρές ενός λεπτού πλακιδίου δημιουργήθηκε για να βασανίσει, όχι έναν βασιλιά ή φαραώ, αλλά έναν απλό μανάβη που πούλαγε φρούτα και λαχανικά πριν από 1.700 χρόνια περίπου στην αρχαία πόλη της Αντιόχειας. Γραμμένη στα ελληνικά, ο κατάδεσμος είχε ριχθεί σε πηγάδι της Αντιόχειας, μιας από τις σπουδαιότερες πόλεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Ανατολή, στην περιοχή της σημερινής ΝΑ Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με την Συρία.
Η κατάρα καλεί τον Ιαό, το ελληνικό όνομα για τον θεό Yahweh, τον θεό της γευσιγνωσίας, για να βασανίσει έναν άντρα ονόματι «Βαβύλας», η ιδιότητα του οποίου είναι μανάβης. Το πλακίδιο καταγράφει το όνομα της μητέρας του «Διονυσία», γνωστή και ως «Χεσύκλια» όπως αναφέρει. Το κείμενο μεταφράστηκε από τον Alexander Hollman του πανεπιστημίου της Washington. Το εύρημα, το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Princeton, ανακαλύφθηκε την δεκαετία του 1930 από μια αρχαιολογική ομάδα αλλά δεν είχε ποτέ μεταφρασθεί πλήρως. Η λεπτομερής μετάφραση δημοσιεύθηκε στην πρόσφατη έκδοση του περιοδικού « Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik».
Διαβάζοντας την κατάρα «Εσύ που εκτοξεύεις κεραυνούς και αστραπές Ιαέ, χτύπα, δέσε, δέσε μαζί τον Βαβύλας τον μανάβη» ξεκινά η κατάρα από την μια πλευρά του πλακιδίου. «Όπως χτυπάς το άρμα του Φαραώ, χτύπα και την επιθετικότητά του [Βαβύλα]». Ο Hollman αναφέρει ότι έχει δει κατάδεσμους εναντίον μονομάχων και αρματοδρόμων, ανάμεσα σε πλήθος άλλων επαγγελμάτων, αλλά ποτέ σε μανάβη: «Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που κατονομάζονται με το επάγγελμά τους σε μερικούς καταδεσμούς, αλλά ποτέ δεν έχω δει καταδεσμό για μανάβη». Το πρόσωπο που δίνει την κατάρα δεν ονομάζεται, με αποτέλεσμα οι ερευνητές να υποθέτουν τα κίνητρα μιας τέτοιας κίνησης. «Υπάρχουν καταδεσμοί σχετικοί με ερωτικά θέματα» αναφέρει ο Hollman .«Ωστόσο, ο συγκεκριμένος δεν χρησιμοποιεί τέτοιου είδους γλώσσα».
Πιθανόν η κατάρα να ήταν το αποτέλεσμα επιχειρηματικού ανταγωνισμού. «Ίσως να σχετίζεται με επιχειρηματικά ή εμπορικά θέματα της εποχής» εξηγεί ο Hollan, προσθέτοντας ότι το άτομο που έφτιαξε τον καταδεσμό μπορεί να ήταν και ο ίδιος μανάβης. Αν ισχύει αυτή η υπόθεση τότε η πώληση λαχανικών στον αρχαίο κόσμο θα πρέπει να ήταν πολύ ανταγωνιστική. «Οποιοδήποτε είδος εμπορίου έχει την περιοχή του, την ευαισθησία του σε θέματα ανταγωνισμού». Το όνομα «Βαβύλας», χρησιμοποιήθηκε από έναν επίσκοπό της Αντιόχειας τον 3ο αιώνα μ.Χ., ο οποίος δολοφονήθηκε για την χριστιανική του πίστη, και υποδηλώνει ότι ο μανάβης μπορεί να ήταν χριστιανός. «Υπήρξε ένας πολύ σημαντικός επίσκοπος της Αντιόχειας με το όνομα αυτό που υπήρξε ένας από τους πρώτους μάρτυρες» εξηγεί ο Hollman.

 

[via]